Chciałabym ci coś takiego zrobić,

żebyś nie mógł beze mnie żyć, 

żebyś nie mógł o mnie zapomnieć.

Johanne  HANNE  Thorsen, 19

początki studiów fotograficznych naprzemienne, w miarę możliwości, z pracą w kwiaciarni, kawiarni lub gdziekolwiek indziej

Swoje niezrównoważenie psychiczne śmiało mógłby wytłumaczyć skazą na własnym genotypie, a sprawczynią tejże byłby nikt inny, a właśnie matka-furiatka ze zdecydowanie zbyt dominującymi, choć recesywnymi allelami. Gdyby miał przedstawić wyraziście własny fenotyp, to równie dobrze mógłby ukazać wszystkie cechy dziedziczne u swojej matki-furiatki, bo odziedziczyłby po niej niemalże wszystko. Miałby dokładnie taki sam prosty nos, blond włosy, długie rzęsy, szare oczy. Łączyłoby go z nią nieskończenie wiele cech, które wchłonąłby poprzez przebywanie z nią w jednym mieszkaniu, pomieszczeniu przez przynajmniej kilkanaście lat. Oboje piliby mleko wprost z kartonu i ignorowaliby czynność tak prozaiczną, jak zamykanie za sobą szafek w kuchni, w łazience, w garderobie. Byliby dwuosobową rodziną, dwójką furiatów, która patrzyłaby krzywo na świat ze swojej niskiej perspektywy. Czułby się uszczęśliwiony, mając kogoś, do kogo mógłby być tak podobny, kto wiedziałby doskonale już przy pierwszym spotkaniu, że jego chromosomy płci to dumne XY, a nie XX.
Nie może jednak wytłumaczyć, poza jego zasięgiem jest zrzucenie jego budowy i wyglądu na matkę-furiatkę, bo tej zwyczajnie w jego życiu nie było już od początku. Nie ma na tym świecie osoby, która nie miałaby wątpliwości co do tego, jakie narządy rozrodcze posiada, bo pani u której pracuje wciąż przygląda mu się podejrzliwie. Dwuosobową rodzinę stworzył z wielkim psem, który potrzebuje zbyt dużo karmy i na spacerze z nim wygląda wręcz groteskowo. Sam musi dbać o to, żeby wypić mleko z kartonu i zapomnieć o zamknięciu szafki odkąd po opuszczeniu sierocińca żyje na własny rachunek.