"(...)Czyli żeby być nieszczęśliwym trzeba albo kochać, albo kochać cierpienie, albo cierpieć z nadmiaru szczęścia"

Pia Kenevic

22 lata 

 pani z mięsnego 

W dniu narodzin dostała białe włosy i imię. Później dostała szkołę życia. Matka piła dla urozmaicenia sobie czasu, a jej kochankowie zdawali się lubić - dla rozrywki - od czasu do czasu sprzedać mocnego lub cholernie mocnego klapsa małej białowłosej. Pieniędzy w tym domu nigdy nie było, miłości też nie. Pia to efekt niepowodzenia w antykoncepcji, córka samej siebie, bo ojciec nieznany, a matka nigdy jej nie chciała. 

Dziewczyna nigdy nie poznała tego uczucia, kiedy ktoś się o ciebie troszczy. Raczej odwrotnie, to ona zawsze dbała o matkę, kiedy zupełnie pijana sikała pod siebie śpiąc na krześle w kuchni, albo w tedy, gdy musiała jechać na pogotowie pobita przez partnera. Zawsze zazdrościła koleżankom i kolegom, kiedy rodzice odprowadzali ich do szkoły, dawali buziaka w czoło i kanapkę. Pia zamiast tego miała zniszczony plecak i podartą skarpetkę. Musiała sama sobie zrobić kanapkę, ze starego chleba i z samym masłem. Wszyscy wiedzieli, przecież mieszkali w niewielkiej mieścince, ale nikt nic nie zrobił. Nikt nie przejął się małą blondyneczką. Nikt nie reagował na jej siniaki na rękach, czy podbite oko. Był to element krajobrazu: wychudzone, pobite dziecko śpiące pod schodami, kiedy w mieszkaniu było za dużo pijanych ludzi. Jak to możliwe, że nikt nie zareagował? 

Obiecała sobie, że wyjedzie. Że jak tylko będzie mogła to wyjedzie. Ucieknie. W końcu całe życie uciekała : przed sprzątaniem, przed pięściami, przed napalonymi i pijanymi facetami. Uciekała przed bliskością, bo bała się komukolwiek powiedzieć, jak bardzo tego wszystkiego nienawidziła. Jej mały pokoik, w którym nie było zabawek śni jej się do dzisiaj. Śni się jej też nagi facet, który stoi nad jej łóżkiem i uśmiecha obleśnie. Nigdy wcześniej tak szybko nie uciekała. W samej podkoszulce biegła przez miasto. Ten koszmar jest z nią niemal każdego dnia. 

Jej ciało stało się kartą przetargową. Seks w zamian za nocleg. Wszystko jest przecież lepsze od kolejnej nocy w tym piekle zwanym domem. Liceum z internatem okazało się najlepszym, co kiedykolwiek mogło ją spotkać. W końcu miała znajomych, którzy nie patrzyli na nią z góry. Nie powiedziała nikomu o swoim domu, nikt nawet nie pytał, dlaczego nigdy nie wraca do domu, nawet na święta. Zaraz po szkole znalazła pracę. Najpierw jako kelnerka, później rzuciła te luksusy i teraz sprzedaje mięso. Różowe włosy świetnie wyglądają w parze ze sklepowym kitlem w kolorze żółtym.

Nie widziała się z matką już prawie 5 lat. Wysyła jej tylko na święta kartkę z banknotem w środku, choć równie dobrze mogłaby po prostu wysłać jej butelkę wódki. Ma jednak nadzieję, ze kupi sobie za te pieniądze coś do jedzenia. 

Jaka jest teraz? Na pewno nie tak pewna siebie, jakby chciała. Różowe włosy i mnóstwo biżuterii to jakby wołanie o uwagę. Nadal nie ma wielu znajomych, nie ma nawet kogo kochać. Chyba nawet siebie samej nie kocha. Jest tchórzem, zamiast stawić czoła przeszłości, ona się jej wypiera, zapomina, udaje że nic złego się nigdy nie działo. Chodzi do klubów, tańczy, śmieje się. Wraca do mieszkania i cieszy się kolejnego dnia, że w przeciwieństwie do jej współlokatorów nie ma kaca. Alkohol zniszczył jej matkę, ona się mu nie da. Nigdy w życiu nawet nie spróbowała się napić. Papierosy też zaczęła palić dopiero niedawno. Trudno jej nawiązywać znajomości, bo zazwyczaj wszystkie zaczynają się na zakrapianych zabawach, a niczego nie brzydzi się bardziej od pijanych ludzi. Nienawidzi swojej samotności, ale nienawidzi też pytań i nachalności. Zazdrości tym, którzy mają dobre życie. 

Nie narzeka na nadmiar pieniędzy, ale przynajmniej nie nosi już podartych skarpetek, a na kanapce pojawia się i szynka i pomidorek. Potrafi gotować, ale nie wie skąd. Może jakiś wrodzony talent po którymś z rodziców? Nie wie co w niej siedzi, nie wie jakie genetyczne choroby mogą nad nią ciążyć, nie wie czy ten przystojniak który kupił dzisiaj łopatkę wieprzową to nie jest jej brat. Czasami zdarzają się jej wybuchy agresji. Czasami jej się zdarzy zamyślić, a w tedy ni pożar, ni tornado nie wyciągnie jej z Myślenicowa. 

Wyrosła na niebrzydką dziewczynę o ciemnych oczach. Ubiera się właściwie specyficznie. Długie spódnice i szerokie podkoszulki, jakby wstydziła się swojego ciała. A nie ma się przecież czego wstydzić. Nie ona pierwsza ma mały biust,  nie ona pierwsza ma wystające kręgi, nie ona pierwsza ma bliznę po poparzeniu na plecach. 

[Dobra, w końcu mi się udało coś wykrzesać z siebie. Ale z czasem to ulepszę zapewne, chyba że zapomnę. 

Na co dzień bywam, owszem bywam, nie znacie dnia i godziny. Ale może się zdarzyć, że dwa dni nic wam nie napiszę. 

Do wątków zapraszam, mam nadzieje, że ktoś zechce pospędzać trochę czasu z moją Pią.

Potrzebni współlokatorzy. Dodam ich w odpowiedniej zakładce, ale jakby ktoś z obecnych chciał ze mną pomieszkać, to zmienię plany. 

W tytule W.Allen

Elo!]